21-letni Kris Kremers i 22-letnia Lisanne Froon, którzy wybrali się na krótką wędrówkę w pobliżu górskiego kurortu w Panamie w 2014 roku i nigdy nie wróciły. To, co nastąpiło, to szokująca i wciąż niewyjaśniona historia.
W chwili ich zniknięcia Kris i Lisanne mieli przerwę w nauce w Holandii. Kris i Lisanne przybyli do Panamy, by służyć jako wolontariusze socjalni – i uczyć się płynnie hiszpańskiego – ale ktoś się przeliczył.
Najwyraźniej przybyli do Boquete tydzień wcześniej; administratorzy programu nie byli na nie przygotowani, a asystent instruktora był „bardzo niegrzeczny i wcale nie przyjazny”, jak napisała Kris w swoim pamiętniku.
„Nie było jeszcze dla nas miejsca ani pracy, więc nie mogliśmy zacząć… Szkoła uznała to za dziwne, ponieważ wszystko było zaplanowane od miesięcy” Kris napisała, chwilę przed opuszczeniem pokoju, który dzieliła z Lisanne, aby wyruszyć na fatalną wędrówkę tego ranka 1 kwietnia 2014 roku.
Piesza wycieczka Kris Kremers i Lisanne Froon
Świadkowie twierdzą, że Kris i Lisanne opuścili szlak, na północ od Boquete, około 10 w słoneczny wtorkowy poranek. Byli ubrani w lekkie ubrania i mieli tylko mały plecak Lisanne, który dzielili między sobą.
Dzięki zdjęciom odzyskanym z aparatu, które później znaleziono w tym samym plecaku, wiemy, że kobiety dość dobrze dotarły do Mirador.
Zdjęcia Kris Kremers i Lisanne Froon
Uśmiechają się i wydają się dobrze bawić na tych zdjęciach, i nic nie wskazuje na to, by towarzyszyła im osoba trzecia – chociaż istnieją doniesienia, że lokalny pies o imieniu Niebieski podążał za nimi przynajmniej w połowie szlaku.
Widoczne na kilku ostatnich zdjęciach cechy geograficzne wskazują, że w połowie popołudnia kobiety opuściły Pianistę i, być może przypadkowo, przeszły na drugą stronę Wododziału.
Te ostatnie obrazy sugerują, że wędrują po sieci szlaków nieutrzymywanych przez strażników lub przewodników związanych z Parkiem Narodowym Baru. Takie nieoznaczone ślady nie są przeznaczone dla turystów, ale są używane prawie wyłącznie przez ludy tubylcze żyjące głęboko w lasach Talamanca.
Zniknięcie Kris Kremers i Lisanne Froon
To, co zaczęło się jako wędrówka turystyczna, wkrótce stało się tragedią. Dziewczyny, które cieszyły się wyprawą i pozowały do zdjęć, kilka godzin później wezwały pomoc. Po obejrzeniu ich na tych zdjęciach nikt nie może podejrzewać, że byli w niebezpieczeństwie.
Mimo to, dwie godziny po wykonaniu powyższych zdjęć, około 4:39, Kris wykręcił numer 112. Coś było nie tak. Był to pierwszy z serii telefonów, które dziewczyny wykonały na holenderską linię alarmową.
12 minut później, o 4:51, wykonano kolejny telefon, tym razem z telefonu Samsung Lisanne, dzwoniąc pod ten sam numer.
Śledzenie ich telefonów komórkowych
Pierwszy telefon alarmowy został wykonany zaledwie kilka godzin po rozpoczęciu wędrówki: jeden z iPhone'a Kremersa o 4:39, a wkrótce potem, jeden z Samsunga Galaxy Frona o 4:51. Żadne z połączeń nie zostało zrealizowane z powodu braku zasięgu w okolicy, z wyjątkiem jednej próby połączenia pod numer 911 w dniu 3 kwietnia, która trwała nieco ponad sekundę, zanim się zerwała.
Po 5 kwietnia bateria telefonu Frona wyczerpała się po godzinie 05:00 i nie była ponownie używana. IPhone Kremersa również nie wykonywał żadnych połączeń, ale był co jakiś czas włączany w celu wyszukania odbioru.
Po 6 kwietnia do iPhone'a wprowadzono wielokrotne próby fałszywego kodu PIN; już nigdy nie otrzymał poprawnego kodu. Jeden raport wykazał, że między 7 a 10 kwietnia miało miejsce 77 prób połączeń alarmowych za pomocą iPhone'a. 11 kwietnia telefon został włączony o 10:51, a po raz ostatni wyłączony o 11:56.
Ślady:
Dziewięć tygodni później, w połowie czerwca, paczka Lisanne została przywieziona do władz przez kobietę Ngobe, która twierdziła, że znalazła ją na brzegu rzeki w pobliżu swojej wioski Alto Romero, w regionie Boco del Toros, około 12 godzin pieszo od Podział kontynentalny.
Zawartość wywołałaby burzę spekulacji po obu stronach Atlantyku: dwa staniki, dwa smartfony i dwie pary tanich okularów przeciwsłonecznych. Do tego butelka wody, aparat i paszport Lisanne oraz 83 dolary w gotówce.
Odkrycie plecaka skłoniło do wznowienia poszukiwań i do sierpnia Ngobe pomógł władzom zlokalizować około dwóch garści fragmentów kości, wszystkie znalezione wzdłuż brzegów Rio Culebra, czyli Rzeki Węża.
Testy DNA były pozytywne — a także pogrubiły fabułę.
W sumie pięć rozdrobnionych szczątków zostało zidentyfikowanych jako należące do Kris i Lisanne – ale Ngobe dostarczyli również odłamki kostne aż trzech innych osób.
Dowody były wystarczające, aby uzyskać pozytywne dopasowanie DNA do ofiar, ale nie było wystarczająco dużo szczątków, aby śledczy wydali rozstrzygający werdykt co do przyczyny śmierci.
Dwa miesiące później, bliżej miejsca odkrycia plecaka, znaleziono miednicę i but ze stopą w środku. Wkrótce na tym samym brzegu rzeki odkryto co najmniej 33 szeroko rozrzucone kości.
Poza stanikami w plecaku i jednym z butów Lisanne – z jej stopą i kostką nadal w środku – bardzo niewiele innych ubrań kiedykolwiek znaleziono. Jeden z (pustych) butów Krisa również został odzyskany. Podobnie jak jej dżinsowe szorty, które rzekomo znaleziono zapięte na zamek i złożone na skale wysoko nad linią wody w pobliżu górnego biegu Culebra – około półtorej mili w górę rzeki od miejsca, w którym znaleziono plecak i inne szczątki.
Testy DNA potwierdziły, że należą do Froon i Kremers. Kości Frona wciąż miały przyczepioną do nich skórę, ale kości Kremersa wydawały się być naruszone.
Panamski antropolog sądowy stwierdził później, że w powiększeniu „na kościach nie ma żadnych dostrzegalnych zadrapań, ani pochodzenia naturalnego, ani kulturowego – na kościach nie ma żadnych śladów”.
Stan fragmentów kości i kawałków mięsa, a także miejsce, w którym podobno zostały odkryte, skłoniły śledczych i prasę do nowej serii pytań.
Dlaczego znaleziono tak mało szczątków? Dlaczego na kościach nie było śladów? Co oznaczała obecność innych szczątków ludzkich?
Dziwne zdjęcia
Seria ponad stu zdjęć, znaleziona na cyfrowej karcie pamięci aparatu Lisanne, daje nam wgląd w to, jak głęboki i ciemny był.
Pierwsze kilkanaście zdjęć znalezionych w aparacie wydaje się całkiem normalne.
Wtorek 1 kwietnia był jasnym, słonecznym dniem. Kobiety są uśmiechnięte i pogodne, a na żadnym ze zdjęć nie widać żadnej osoby trzeciej. Oprócz kilku selfie zrobionych z widokiem na Divide, większość zdjęć jest zrobiona przez Lisanne, a wiele z nich pokazuje Kris idącą przed nią na szlaku, cieszącą się słońcem i pierwotnym pięknem lasu deszczowego.
Kiedy rzeczy stają się dziwniejsze
W ostatnich kilku ujęciach z tego dnia rzeczywiście widzimy Krisa i Lisanne podążających rdzenną ścieżką po przeciwnej stronie wysokiego grzbietu grzbietu, który wyznacza podział działów wodnych Pacyfiku i Karaibów. Cechy geograficzne w pobliżu koryta strumienia widocznego na ostatnich kilku zdjęciach umieszczają ich około godziny od szczytu Divide – i wciąż kierują się w dół, z dala od Boquete.
Keith Rosenthal, certyfikowany przez sąd analityk fotografii sądowej, mówi, że kobiety mogły być już zagubione w czasie, gdy te zdjęcia zostały wykonane.
Ostatnie zdjęcie twarzy Kris Kremers, która odwraca się, by spojrzeć w kamerę, gdy przechodzi przez koryto strumienia, również może być wiele mówiące.
Co najmniej 90 zdjęć z aparatu zrobiono w całkowitej ciemności 10 dni po ich zniknięciu.
Ktoś zrobił 90 zdjęć między 1:00 a 4:00. To jedno zdjęcie robione co dwie minuty!
Tylko 3 z 90 zdjęć zrobionych 8 kwietnia i pobranych z karty pamięci przez Holenderski Instytut Medycyny Sądowej pokazują wyraźne obrazy. Na innych zdjęciach nic nie da się jednoznacznie zidentyfikować.
Po kilku wyraźnych zdjęciach dziewcząt pojawiają się dziwne obrazy.
Powyższe zdjęcia zostały zrobione o godzinie 1:38. W pierwszej jedyne co można zobaczyć to skała otoczona niską roślinnością. Minutę później zrobiono drugie zdjęcie. Pokazuje gałąź krzewu nad czymś, co wydaje się być skałą, otoczoną roślinami podobnymi do tej z pierwszego zdjęcia. Gałąź ma na każdym końcu czerwoną plastikową torbę. W pobliżu oddziału widać opakowania po gumie do żucia i inne papiery.
W jakim celu zostały zrobione te zdjęcia? Czy ktoś próbował wysłać wiadomość? Czy ilość zrobionych zdjęć jest oznaką desperacji lub bezpośredniego zagrożenia?
Wielu z tych, którzy zdecydowali się uwierzyć, że Kris i Lisanne zostały zamordowane, wskazuje na fakt, że nie pozostawili żadnych wyraźnych wiadomości pożegnalnych dla bliskich, jak to często robią ludzie utknęli na pustyni.
Oto, co wiemy teraz: wszystkie zdjęcia zostały zrobione w stromym, dżungli, a czas między nimi waha się od zaledwie kilku sekund — prawdopodobnie tak szybko, jak może zadziałać aparat — do 15 minut lub więcej. Według sygnatury czasowej wykonanej przez SX270 Lisanne, te zdjęcia zostały wykonane 8 kwietnia. Oznacza to, że jednej z kobiet udało się już przeżyć ponad tydzień bez jedzenia i schronienia w dziczy.
Kilka z tych tak zwanych „nocnych zdjęć” zostało opublikowanych w prasie wkrótce po odkryciu plecaka. Wyjęte z porządku i bez kontekstu, publicznie opublikowane zdjęcia podsyciły więcej teorii spiskowych, a nawet nadprzyrodzonych wyjaśnień tragedii.
