Archeolodzy odkryli w Wielkiej Brytanii dobrze zachowaną drewnianą drabinę sprzed 1,000 lat. Wykopaliska na polu 44, w pobliżu Tempsford w Central Bedfordshire, zostały wznowione, a eksperci odkryli bardziej intrygujące znaleziska archeologiczne.
Według zespołu archeologów MOLA, kilka odzyskanych przedmiotów z drewna z epoki żelaza jest dość rzadkich. W przeszłości ludzie wykorzystywali dużo drewna, zwłaszcza w budynkach takich jak parowozy, które były główną formą konstrukcji, w których ludzie żyli przez całą epokę żelaza (800 pne – 43 ne).
Zwykle jedynymi śladami budynków parowozowni, jakie znajdujemy, są dziury po słupach, w których drewniane słupy już przegniły. Dzieje się tak, ponieważ drewno bardzo szybko rozkłada się po zakopaniu w ziemi. W rzeczywistości mniej niż 5% stanowisk archeologicznych w całej Anglii ma jakiekolwiek resztki drewna!
Jeśli drewno rozkłada się tak szybko, jak archeolodzy je znaleźli?
Drewno jest rozkładane przez grzyby i mikroorganizmy, takie jak bakterie. Ale jeśli drewno znajduje się na bardzo mokrym podłożu, może wchłaniać wodę i nasiąkać wodą. Kiedy drewno jest pełne wody i zakopane w mokrej ziemi, nie wysycha.
Oznacza to, że tlen nie może dostać się do drewna. Bakterie nie mogą przetrwać bez tlenu, więc nie ma nic, co mogłoby pomóc w rozkładzie drewna.
„Część naszego obszaru wykopalisk to płytka dolina, w której w naturalny sposób gromadzą się wody gruntowe. Zasadniczo oznacza to, że ziemia jest zawsze mokra i grząska.
Tak samo byłoby w epoce żelaza, kiedy lokalna społeczność wykorzystywała ten obszar do czerpania wody z płytkich studni. Chociaż oznaczało to, że wykopaliska były bardzo błotnistą pracą dla archeologów, doprowadziło to również do kilku niezwykłych odkryć” – powiedział MOLA w oświadczeniu prasowym.
Kilka niesamowitych drewnianych przedmiotów zachowało się w bagnistym terenie przez 2000 lat. Jedną z nich była drabina z epoki żelaza, używana przez lokalną społeczność do dochodzenia do wody z płytkiej studni.
Naukowcy odkryli również obiekt, który może wyglądać jak kosz, ale nim nie jest. W rzeczywistości są to plecione panele (plecione gałązki i gałęzie) pokryte kiczem, wykonane z materiałów takich jak błoto, kruszony kamień, słoma lub sierść zwierzęca. Panel ten był używany do wykładania wodopoju, ale chrust był również używany do budowy domów przez tysiące lat. Znalezienie niektórych zachowanych z epoki żelaza jest niezwykle rzadkie.
Po odkryciu zachowanego drewna archeolodzy muszą działać szybko. Najważniejsze jest to, aby drewno było wilgotne, dopóki nie zostanie dokładnie wysuszone w laboratorium przez doświadczonych konserwatorów. Jeśli nie jest utrzymywany w stanie wilgotnym, zacznie szybko się rozkładać i może całkowicie się rozpaść!
Czego możemy się nauczyć z drewna?
„Możemy się wiele nauczyć z tych drewnianych przedmiotów. Oprócz możliwości zobaczenia, jak ludzie je wytwarzali i używali w codziennym życiu, dowiedzenie się, jakiego rodzaju drewna używali, powie nam o drzewach rosnących w okolicy. Może to pomóc nam zrekonstruować, jak krajobraz wyglądałby w tamtym czasie i jak ten krajobraz zmieniał się na przestrzeni dziejów.
Nie tylko drewno można zakonserwować w tych wilgotnych warunkach! Znajdujemy również owady, nasiona i pyłki. Wszystko to pomaga naszym archeologom środowiskowym stworzyć obraz krajobrazu Bedfordshire i Cambridgeshire 2000 lat temu.
Patrząc na pyłki i rośliny zachowane w wodzie, zidentyfikowali już niektóre z roślin rosnących w pobliżu, w tym jaskry i sitowie!” wyjaśnia zespół naukowy MOLA.
Prace archeologiczne na stanowisku trwają. Teraz drewno zostanie dokładnie wysuszone przez naszych konserwatorów, a następnie specjaliści będą mogli obejrzeć te drewniane obiekty.
