Według badań egiptologa Bassama El Shammaa z 2007 roku, na płaskowyżu piramid istniał „drugi sfinks”. El Shammaa powiedział, że słynny posąg pół lwa, pół człowieka to egipskie bóstwo zbudowane w pobliżu innego Sfinksa, który od tego czasu zniknął bez śladu.
Dziś nasza uwaga skupia się na ostatniej próbie odkrycia prawdziwej starożytnej historii zaawansowanej cywilizacji, która pozostawiła nam wielkie cuda nad i pod piaskami płaskowyżu Giza.
Starożytne zaginione miasto odkryte w Egipcie
Najwcześniejsze doniesienia o „tajnym mieście” pojawiły się w prasie światowej w pierwszym tygodniu marca 1935 roku. O wiele więcej odkryto w lipcu tego roku, a Sunday Express zamieścił artykuł Edwarda Armytage, który właśnie wrócił z Egiptu do Anglia, gdzie był świadkiem wykopalisk w starożytnej egipskiej metropolii, która, jak się uważa, miała 4,000 lat.
Potem nastąpiła cisza, jakby każdy żyjący egiptolog stracił zainteresowanie tą fantastyczną podziemną metropolią. Przez następne lata wszystkie jego artykuły skupiały się na grobowcach królowych i strzałach. Co zaskakujące, w pewnym momencie tak ogromne znalezisko całej podziemnej metropolii sprzed co najmniej 4,000 lat zostało całkowicie zignorowane.
Zaprzeczenie poprzednich ustaleń
To było około osiemdziesięciu lat temu, a dziś mamy do czynienia z podobnym „murem z granitowych bloków”, w osobie byłego ministra stanu ds. starożytności, Zahi Hawassa, który piastował to stanowisko aż do egipskiej rewolucji w 2011 roku, która obaliła Hosniego Mubaraka. – a także zakończył kontrowersyjne panowanie Hawassa jako najwyższego przywódcy wszystkich starożytności w Egipcie.
Zachowuje jednak swoją moc – i to nie jest mała. Wiele napisano o egipskim „Indianie Jonesie” (Zahi Hawass), który w jednej chwili uśmiecha się szeroko, aw następnej robi się szkarłatny z wściekłości, gdy jest przesłuchiwany. Ten aspekt jego osobowości jest szeroko opisany w książce „Rozbijając Zwierciadło NiebiosRoberta Bauvala i Ahmeda Osmana.
Taka postawa nie wyjaśnia jednak, dlaczego Zahi Hawass publicznie powiedział, że nie ma nic pod nimi Sfinks, ani tunelu, ani jednej komory, pomimo kilku fotografii, na których wchodził do dołków w głowie Sfinksa, a kolejne w tylnej części ciała lwa. Czy powinniśmy zignorować to, co widzieliśmy już kilka razy wcześniej i zaakceptować takie odmowy bez pytania?
Oświadczenia zaprzeczają dowodom fotograficznym
Wydaje się, że zignorował pytania dotyczące podziemnych tuneli pod płaskowyżem Gizy i komór pod Sfinksem, twierdząc, że nie można było zbadać głębiej, ponieważ pomieszczenia były albo uszczelnione, albo wypełnione wodą. To może być prawda, jednak na jednym z obrazów tylnej osi schodzącej po stronie Sfinksa widzimy, że grunt jest ekstremalnie suchy.
Wiemy, że Hawass wspiął się po stopniach z tylnego wejścia Sfinksa do głębokiego pomieszczenia, a następnie niżej do niższej komnaty zawierającej bardzo duży sarkofag i wypełnionej wodą; wszystkie te wydarzenia są widoczne w filmie dokumentalnym nakręconym przez Fox. Trudno sobie wyobrazić, jak mógłby następnie obalić to, co powiedział i zrobił.
Dziura w głowie Sfinksa
Vivant Denon wykonał szkic Sfinksa w 1798 roku, chociaż nie odtworzył go idealnie. Musiał wiedzieć, że na czubku jego głowy jest dziura, odkąd naszkicował obraz wyciąganego faceta.
Rysunek nie jest dowodem, ale zdjęcie lotnicze sfinksa wykonane z balonu na ogrzane powietrze w latach dwudziestych ujawniło, że na czubku jego głowy jest taki otwór.
Zagadka głowy Sfinksa
Według Tony'ego Bushby'ego w „The Secret in The Bible” fragmentaryczny cylinder sumeryjski opowiada historię, którą można łatwo zinterpretować jako wydarzającą się w Gizie, dotyczącą bestii, która miała głowę lwa z ukrytym w piasku wejściem do tunelu.
Nowe badanie wskazuje teraz, że ciało Sfinksa zostało wyrzeźbione z naturalnego kamienia, gdy często padały ulewne deszcze, a to przenosi nas do tego samego czasu, w którym Robert Bauval i Robert Schoch obliczyli budowę piramid „Pasu Oriona”. tj. około 10,450 pne.
Drugi Sfinks
Kompleks w Gizie (starożytny egipski termin Gisa oznaczający „kamień ociosany”) był szkicowany od 1665 roku, a niektóre przedstawiają dwie głowy „wyglądające” z piasku, jedną z postaciami kobiecymi, prawdopodobnie drugą sfinksem.
Starożytnym egipskim zwyczajem było zwerbowanie dwóch lwów, znanych jako Akerw, przed ich drzwiami dla niebiańskiej ochrony, co zaprowadziłoby nas prosto do tajemniczego kopca w pobliżu sfinksa, który Gerry Cannon (Książka: Tajemnice płaskowyżu Gizy i drugi sfinks ujawniony) ) zidentyfikowane i zmierzone. Czy to możliwe, że w tym kopcu znajduje się pogrzebane ciało drugiego sfinksa?
Można by pomyśleć, że ten tajemniczy, duży, zakryty kształt tak blisko sfinksa zostałby z wielkim entuzjazmem powitany przez władze egipskie, ale Hawass i Mark Lehner nie chcieli go słuchać ani zwracać na niego uwagi, według jednego źródła .
Gerry skontaktował się z kimś z renomowanego instytutu w Kairze, który miał sprzęt do wykrywania obiektów pod piaskiem. Osoba ta zwróciła się do Najwyższej Rady Starożytności o pozwolenie na zbadanie kopca, ale nie odpowiedziała. Najwyraźniej nikomu innemu nie pozwolono zbadać konkretnego obszaru kopca, w którym, jak sądzimy, można było wykopać Drugiego Sfinksa. Bez wątpienia mieli ku temu powód!
Dlaczego odmowa?
Dlaczego ci dwaj egiptolodzy mieliby tak przejmować się możliwością odkrycia czegoś, co zaginęło od wieków? Czy można sobie wyobrazić, że nie chcą odsłonić tego, co kryje się za tym kopcem? Nielogiczne jest sprzeciwianie się jakiemukolwiek rodzajowi sondy, czy nawet wykonaniu prostego zdjęcia lotniczego, które może doprowadzić do odkrycia kolejnego wielkiego cudu świata, przyciągającego do Egiptu wiele tysięcy turystów.
Nie przyznają się nawet do zbadania tajemniczego kopca, a gdyby to zrobili, byliby pierwszymi, którzy by się do tego przyznali. Wydaje się, że Zahi Hawass ma plan, który polega na utrzymaniu konwencjonalnego poglądu na historię starożytnego Egiptu (aby nie pozwolić, aby cokolwiek zakłóciło ścieżkę konwencjonalnej historii), niezależnie od tego, ile nowych odkryć jest sprzecznych z tym, co jest obecnie uważane za prawdziwe.
Gerry Cannon już wcześniej wspomniał o harmonogramie budowy trzech wielkich piramid, a także Sfinksa, który jest o wiele tysięcy lat starszy niż większość z nas przypuszcza. Zidentyfikował również nieodkryty kopiec na płaskowyżu Giza, gdzie najprawdopodobniej ukryty jest inny sfinks, na podstawie starożytnych dokumentów i danych, które przedstawił.
