Sa-Nakht jest faraonem, ale nie zwykłym faraonem, o którym myślimy, gdy słyszymy o starożytnym Egipcie. Sa-Nakht jest wyróżniany jako pierwszy faraon III dynastii Egiptu. Jednak powstało kilka publikacji, w których znany jest jako Sa-Nakht, gigantyczny faraon swoich czasów.
Sa-Nakht, panowanie wielkiego faraona miało miejsce w 2650 pne, będąc następcą Jasesemuya, który prawdopodobnie stał się jego krewnym. Według opowieści pozostał na tronie przez około osiemnaście lat, od tego czasu wiadomo tylko, że ożenił się z Initkatesem.
W 1901 roku archeologiczny transport górniczy na pustyni wokół Beit Khallaf odkrył szereg grobowców należących do III dynastii. W jednym z nich znajdowały się szczątki niezwykłego osobnika. Nadzwyczajny nie ze względu na swoją długość, ale ze względu na swój charakterystyczny dla epoki wzrost, ponieważ mierzy około 1.87 metra.
Należy zauważyć, że ten rozmiar jest wyjątkowy od kilku długich tysiącleci. Dlatego też zbadano odkrycie, a szczątki przypisano Sa-Nachtowi. Dzięki temu znany jest jako Sa-Nakht, wielki faraon. Nie ma jednak 100% pewności, ponieważ nie był to oryginalny grób faraona, który miał znajdować się w Abu Roash.
W antropomorfologii wzrost ma znaczenie, ponieważ może identyfikować choroby, które powodują nieprawidłowe rozmiary u badanych. Tak jest w przypadku Sa-Nakhta, wielkiego faraona. Ogólnie rzecz biorąc, uważa się, że wzrost dominował w starożytnym Egipcie ze względu na dobre nawyki żywieniowe. Jednak kości Sa-Nakhta były bardzo długie.
Od tego momentu pojawiła się naukowa i antropometryczna atrakcja, ponieważ jego kości były niezwykłe. To skłoniło kilku ekspertów do oceny pomiarów czaszkowych szkieletu. Niniejsze opracowanie zostało oparte na artykułach związanych z tematem oraz na przeglądzie fotografii szkieletu.
Porównując wynik przeprowadzonej analizy z istniejącymi danymi dotyczącymi anatomii starożytnych Egipcjan, widać było, że faraon miał anomalną wielkość – zupełnie nietypową. Wzrost był znacznie wyższy od zarejestrowanych.
Podczas tych badań zauważono pewną anomalię w budowie czaszki, szczególnie w okolicy żuchwy, co prawdopodobnie sugeruje, że cierpiał na akromegalię. Jest to patologia, która powoduje, że przysadka mózgowa wytwarza nadprodukcję hormonu somatropiny, powodując nieproporcjonalny rozwój organizmu.
Akromegalia objawia się na twarzy, głowie i kończynach. Ponadto może mieć wady wnętrzności wewnętrznych. W przypadku Sa-Nachta, wielkiego faraona, nie udało się wykazać, czy choroba była łagodna, ponieważ twarz nie była tak zdeformowana. Nie wiadomo jednak, czy Sa-Nakht cierpiał od dzieciństwa na akromegalię, którą nazywamy gigantyzmem, czy też powstał w wieku dorosłym.
Śledztwa w sprawie Sa-Nakhta, wielkiego faraona, wciąż trwają. Przewiduje się analizę genetyki tego charakteru, która potwierdziłaby teorię akromegalii (przeanalizować, czy rzeczywiście tak było). Może to być niemożliwe, ponieważ próbka DNA w dobrym stanie musi zostać pobrana do badań genetycznych – więc możemy nigdy nie poznać przyczyn jej wielkości.
Niektórzy czołowi badacze sugerowali, że niezwykły rozmiar Sa-Nakht może być powiązany z biblijnymi opowieściami o Nefilim lub gigantycznych dzieciach aniołów i kobiet na Ziemi.
