Pozostałości starożytnego historycznego miasta Darabgard (Darabjerd/Darabgerd) położone są sześć kilometrów na południowy zachód od współczesnego miasta Darab w prowincji Fars w Iranie. Wspominany w bardzo starożytnych dziełach literackich tego kraju, Darabgard był jednym z najstarszych i najbardziej znanych miast Imperium Achemenidów.
Legenda przypisuje założenie miasta Dariuszowi Wielkiemu (550–486 pne), trzeciemu królowi perskiego imperium Achemenidów (550–330 pne). Jednak niektóre inne średniowieczne źródła sugerują, że Dara, król Achemenidów lub jeden z Frataraki „twórca ognia” lub „strażnik ognia” władców Arsacid Persis, mógł być założycielem miasta, a nawet Dariuszem III, który był ostatni Achemenidów Król Królów Persji.
Wcześniejsza nazwa tego miejsca brzmiała Darabgard (Daráb-gerd, miasto Dariusa lub kraina Dariusza) – a obecnie Darab nie był jedynym miastem założonym przez Dariusza I, ale mogła być pierwszą okrągłą budowlą zbudowaną przez trzeciego król Imperium i należy do starych miast perskich o planie koła i czterech bramach. Pomysł planowania miast okrągłych jest stary i sięga czasów Asyryjczyków, których słynnymi obozami wojskowymi były ogrodzenia w kształcie okrągłym.
Jednak w Persji projektowanie okrągłych miast ma również długą tradycję. Według Herodota (I. 98) Ekbatana, która była stolicą Medy pod koniec VIII wieku p.n.e., została zaprojektowana jako system kołowy; otoczony siedmioma pierścieniami murów. Od czasów Partów na uwagę zasługuje kilka okrągłych miast, takich jak Hatra i Darabgard.
Darabgard należy do starych perskich miast o okrągłym planie i czterech bramach, ale także starożytne miasto w Medii w zachodnim Iranie – Ekbatana, które według Herodota zostało wybrane na stolicę Medów pod koniec VIII wieku p.n.e. , Deioces.
Rządowa cytadela znajdowała się na szczycie góry w kształcie kopuły. Miasto to było chronione bardzo wysokim okrągłym wałem, a także głębokim rowem. Dziś w pobliżu miasta znajdują się pozostałości cytadeli w postaci wałów ziemnych ułożonych w okrąg wokół odizolowanej skały i gigantycznej płaskorzeźby, wyrzeźbionej na pionowej ścianie skały, przedstawiającej zwycięstwo Sasanijczyków król Szapur I nad cesarzem rzymskim Walerianem w 260 r. n.e.
Na północ od stanowiska archeologicznego Darabgard znajdują się również trzy fortece. Wokół tego starożytnego miasta znajduje się ogromny stożkowy mur (pierwotnie wysoki na ponad 10 m) zbudowany z kamienia, wapna i gliny. Dziś proces erozji uszkodził mur, który ma tylko 7 m wysokości, ale konstrukcja przetrwała ponad 2,000 lat.
Kopuła solna starożytnego miasta Darabgard jest otoczona okrągłym murem, który stoi pośrodku rozległej, zielonej równiny Darab, ale kiedyś znajdował się w centrum starożytnego miasta.
W okresie Sasanidów (uważanych za szczyt starożytnej kultury irańskiej) Darabgard był ważną stolicą Darabgerd-Khurreh i powszechnie znanym z produkcji oleju jaśminowego, tekstyliów, słynnych dywanów i cennych soli mineralnych.
Jednak najbardziej znanym, a zarazem najcenniejszym produktem Darabgardu był niezwykle unikalny bitumiczny olej mineralny, prawdopodobnie zbierany w mieście lub w pobliskich górach i wykorzystywany jako lekarstwo.
Inne starożytne źródła podają, że pierwotny kształt Darabgardu (prawdopodobnie mający ponad 2,500 lat był trójkątny, a nie okrągły. Jednak dowody archeologiczne wskazują, że Darabgard nie był ani doskonały geometrycznie, ani nie posiadał koncentrycznego lub promieniowego układu ulic). XII wiek Darabgard został całkowicie opuszczony.
