Kiedy mówią, że bezczynne ręce to diabelskie zabawki, nie żartowali. Wyobraź sobie, że leżysz w łóżku i śpisz spokojnie, a silny uścisk nagle ogarnia Twoje gardło. To twoja ręka, z własnym umysłem, zaburzenie zwane zespołem obcej ręki (AHS) lub zespołem doktora Strangelove'a.
Termin ten jest używany w odniesieniu do różnych stanów klinicznych, w których dana osoba doświadcza, jak kończyny działają pozornie samodzielnie, bez kontroli nad działaniami i najczęściej dotyczą lewej ręki.
Zwykle występuje w niektórych przypadkach po operacjach neurochirurgicznych, w których dwie półkule mózgu zostały chirurgicznie rozdzielone, a także po udarze, infekcji, guzie, tętniaku, migrenie, urazach mózgu i określonych zwyrodnieniowych stanach mózgu, takich jak choroba Alzheimera i choroba Creutzfeldta-Jakoba.
Osoby cierpiące na Syndrom Obcej Ręki toczą nieustanną walkę o kontrolę nad działaniami własnych kończyn. Choroba została po raz pierwszy zidentyfikowana w 1909 roku i na szczęście rzeczywiste przypadki są tak rzadkie, że ledwie stanowią one statystykę, od czasu jej zidentyfikowania odnotowano tylko 40 do 50 przypadków i nie jest to choroba zagrażająca życiu.
Niestety rzadkość i niegroźna natura Syndromu Obcej Ręki doprowadziła do braku wysokiej jakości badań i twardych danych, co doprowadziło do stanu, który jest w dużej mierze tajemniczy. Dlatego wciąż nie ma lekarstwa na to dziwne neurologiczne zaburzenie. Najlepszą opcją jest, aby ręka była tak zajęta, jak to tylko możliwe. Jednak ostatnie badania ujawniły nowe wskazówki, które pomagają wskazać część mózgu, która jest aktywna podczas epizodów AHS.
