Deze legende draait om een kleine stadswinkel en een stille dame. Een bleke, geheel in het grijs geklede vrouw kwam de winkel binnen, pakte een glazen kan met melk uit de zuiveldoos en liep kort daarna de deur uit. Twee mannelijke werknemers van de winkel merkten het echter en renden samen achter haar de deur uit, maar ze was al weg.
Twee dagen later was dezelfde vrouw weer gekomen en had dezelfde dingen gedaan als de vorige keer, maar de twee arbeiders waren opnieuw te laat om haar op te merken, en ze was weer weg.
De derde keer waren de mannen voorbereid. Terwijl ze de winkel binnenkwam, keken ze toe hoe ze het melkcontainer oppakte en kort daarna weer de deur uit liep.
Deze keer renden ze achter haar aan en achtervolgden haar door de straat naar een onverhard pad aan de rand van de stad, waar ze haar plotseling uit het oog verloren. Bij verder onderzoek vonden ze echter een oude begraafplaats waar ze het huilen van een baby uit de grond konden horen komen voor de grafsteen van een graf en een schoon graf van een vrouw die onlangs was begraven.
Ze vonden een schep in de buurt en besloten snel de kist te begraven. Het gehuil werd steeds duidelijker naarmate ze groeven. Eindelijk, nadat ze de kist hadden geopend, ontdekten ze dezelfde vrouw in het grijs die ze een tijdje geleden hadden achtervolgd, alleen hier was ze dood maar in haar armen leefde het huilende kind en de drie lege glazen containers met melk.
Het kind werd op de een of andere manier opzettelijk of ongewild levend begraven, en de ziel van de moeder had haar baby een aantal dagen in leven gehouden totdat ze werd gevonden.
