De Vredefort-structuur, gelegen in Zuid-Afrika, is beroemd om zijn meteorietinslagkrater, de grootste ter wereld. Deze unieke locatie heeft echter bewezen meer te zijn dan alleen een oude geologische vindplaats. In een prehistorische ontdekking die ons begrip van oude beschavingen zou kunnen veranderen, vonden archeologen in 2019 8,000 jaar oude vreemde rotstekeningen gemaakt door mensen in 's werelds grootste asteroïde-inslagkrater.
Deze ingewikkelde gravures tonen verschillende diersoorten en zouden een spirituele betekenis hebben gehad met betrekking tot het maken van regen. Deze ontdekking werpt een nieuw licht op de cultuur en overtuigingen van de vroege mensen die in de regio leefden Holoceen periode.
De Vredefort-structuur is de grootste gedocumenteerde inslagkrater op aarde, met een breedte van 190 kilometer. Het werd gecreëerd door een asteroïde van zes tot negen mijl breed die met een snelheid van ongeveer 300 mijl per uur (43,500 kilometer per uur) bewoog toen hij in botsing kwam met de aarde tijdens het Paleoproterozoïcum, meer dan 70,000 miljard jaar geleden.
In de eeuw sinds de ontdekking ervan waren er al veel studies uitgevoerd naar de structuur van de inslagplaats; er was echter weinig onderzoek gedaan naar enkele van de meer ongebruikelijke kenmerken van de krater, zoals de "Granophyre Dykes" - de lange, smalle structuren die zes mijl lang en 16 voet breed kunnen zijn. Ze zijn gemaakt van een bruingrijze rots die vol zit met fragmenten van verschillende andere rotsen erin.
In de afgelopen decennia zijn de eerdere werken aan de dijken vastgesteld dat ze zijn ontstaan door de inslag, maar het is nog steeds onzeker hoe het gesmolten materiaal waaruit de rotsen zijn gemaakt naar de oppervlakte is gebracht.
Tijdens hun onderzoek naar deze eigenaardige rotsformaties kwamen de onderzoekers op de plek een verzameling oude gravures tegen die voorheen onbekend waren bij archeologen.
Matthew T. Huber, hoofddocent economische geologie aan de Zuid-Afrikaanse Universiteit van de Vrijstaat, bezocht de site in 2010. Volgens Huber waren planetaire wetenschappers en geologen die op de locatie werkten al vele jaren op de hoogte van de rotskunsten. Maar toen Huber en zijn team erachter kwamen dat de archeologische en antropologische gemeenschappen zich nog steeds niet bewust waren van de aanwezigheid hiervan vreemde rotskunsten, begonnen ze onmiddellijk hulp te zoeken bij het verder bestuderen van deze kenmerken.
Tegenwoordig zijn er meerdere "generaties" houtsnijwerk op de site, variërend van 8,000 jaar geleden tot zelfs 500 jaar geleden. In hun onderzoek concludeerden Huber en zijn team dat de dijk vrijwel zeker werd gebruikt als plaats voor het opwekken van regen, ze bevestigden dit aan de hand van de rotstekeningen die er waren.
Volgens Huber: "De kunststijlen zijn in de loop van de tijd veranderd en sommige gravures zijn veranderd (de kop van een dier is veranderd in een ander dier). Wat echter constant blijft op de site, is de verbinding met regenproductie.
De gravures, waaronder wat lijkt op een nijlpaard, paard en neushoorn, werden 8,000 jaar geleden gemaakt door de Khoi-San - bekend als de 'eerste volkeren' van Zuid-Afrika. Wetenschappers hebben vandaag de speciale aard van de inslagkrater erkend, maar volgens Huber werd het ook erkend door zoveel oude bewoners van het gebied.
"Het gebied rond deze dijken is bezaaid met kunstvoorwerpen en houtsnijwerk van de Khoi-San-bevolking. Uiteraard erkenden ze ook het belang van de site. Wat verbazingwekkend is, is dat dezelfde dijken waarvan we erkennen dat ze de meest geologische betekenis hebben, ook de meest spirituele betekenis hadden voor deze vroege bewoners. Onze antropologische studies zijn gericht op het proberen te achterhalen wat er precies op deze locaties is gedaan en hoe dit de mensen die daar waren beïnvloedde. — Matthew T. Huber
Onderzoekers merkten verder op dat een van de dijken lijkt op de vorm van de "Regenslang" - een belangrijke godheid in die tijd.
Archeologen Shiona Moodley en Jens Kriek, die ook op de site werkten, merken dat op San mythologie is opgesplitst in een universum met drie niveaus. Boven wordt bezet door god en geesten van de doden, het midden is de materiële wereld, terwijl beneden wordt geassocieerd met de doden en sjamanistische reizen. Slangen, zeiden ze, werden gevonden op alle drie de niveaus, en ze werden gezien als wezens van 'regen'.
Ze merken zelfs op dat, volgens de Khoi-San-overtuigingen, hun hoogste godheid "Kaggen" zichzelf in een slang kan veranderen. In deze vorm had hij de macht om het platteland te overspoelen.
Huber gelooft dat de Khoi-San de slangvormige dijk gebruikten als een 'plaats voor het maken van regen'. Hij zei dat hoewel sommige kunststijlen en houtsnijwerk in de loop van de tijd waren veranderd, er een constant verband is met regen.
“De dijk ligt bij de rivier de Vaal – een watermassa – en staat bovenop een heuvel. Als hoogtepunt zou het blikseminslagen hebben veroorzaakt. De dieren die in de dijk zijn uitgehouwen, worden allemaal geassocieerd met de regenmakende mythologie van de San. Al deze kenmerken wijzen erop dat de site wordt gebruikt om regen te maken. — Matthew T. Huber
Misschien zullen we de ware betekenis van deze gravures nooit te weten komen, maar het is ongelooflijk om te bedenken dat ze het zo lang hebben overleefd en ons blijven leren over ons verleden, waardoor we een glimp kunnen opvangen van de overtuigingen en cultuur van de mensen die ze hebben gemaakt. Het feit dat het houtsnijwerk dieren afbeeldt en mogelijk een spirituele betekenis heeft gehad, is werkelijk fascinerend.
De ontdekking is een bewijs van de grenzeloze mogelijkheden van wetenschappelijke verkenning en de eindeloze mysteries die nog wachten om ontrafeld te worden. We kunnen niet wachten om te zien wat de wetenschappelijke gemeenschap in de toekomst nog meer zal ontdekken!
