De band tussen mens en hond gaat duizenden jaren terug. Toen mensen voor het eerst naar Noord-Amerika migreerden, brachten ze hun honden mee. Deze gedomesticeerde honden werden gebruikt voor de jacht en boden waardevol gezelschap aan hun eigenaars. Maar lang voordat de hoektanden hier arriveerden, waren er roofzuchtige hondensoorten die op de graslanden en bossen van Amerika jaagden.
Een zeldzaam en bijna compleet gefossiliseerd skelet van een van deze lang uitgestorven soorten werd ontdekt door paleontologen van het San Diego Natural History Museum. Het werd ontdekt in twee enorme platen zandsteen en moddersteen die in 2019 werden opgegraven tijdens een bouwopdracht in de wijk Otay Ranch in San Diego County.
Dit fossiel is van een groep dieren die bekend staat als Archeocyons, wat zich vertaalt als 'oude hond'. Het fossiel dateert uit het late Oligoceen en wordt verondersteld 24 miljoen tot 28 miljoen jaar oud te zijn.
Hun ontdekking was een zegen voor wetenschappers van het San Diego Museum of Natural History, waaronder paleontologieconservator Tom Deméré, postdoctoraal onderzoeker Ashley Poust en curator-assistent Amanda Linn.
Omdat de huidige fossielen van het museum onvolledig en beperkt in aantal zijn, zal het Archeocyons-fossiel het paleoteam helpen bij het opvullen van de leemten in wat ze weten over de oude hondenwezens die tientallen miljoenen jaren geleden leefden in wat nu bekend staat als San Diego .
Lopen ze tegenwoordig als honden op hun tenen? Woonden ze in bomen of groeven ze in de grond? Wat aten ze en welke wezens jaagden op hen? Wat was hun relatie met de uitgestorven hondachtige soorten die voor hen kwamen? Is dit een compleet nieuwe soort die nog ontdekt moet worden? Dit fossiel biedt SDNHM-onderzoekers een paar extra stukjes van een onvolledige evolutionaire puzzel.
Archeocyons-fossielen zijn ontdekt in de Pacific Northwest en de Great Plains, maar bijna nooit in Zuid-Californië, waar gletsjers en platentektoniek talloze fossielen uit die periode diep onder de grond hebben verspreid, vernietigd en begraven. De belangrijkste reden waarom dit Archeocyons-fossiel werd ontdekt en naar het museum werd gestuurd, is een Californische wetgeving die paleontologen verplicht aanwezig te zijn op grote bouwplaatsen om potentiële fossielen te lokaliseren en te beschermen voor toekomstig onderzoek.
Pat Sena, een paleomonitor voor het San Diego Natural History Museum, onderzocht ongeveer drie jaar geleden de rotsachtige residuen in het Otay-project toen hij zag wat leek op kleine witte stukjes bot die uit de uitgegraven rots tevoorschijn kwamen. Hij tekende een zwarte Sharpie-stift op de kiezels en liet ze verhuizen naar het museum, waar de wetenschappelijke studie onmiddellijk bijna twee jaar werd stilgelegd vanwege de pandemie.
Op 2 december 2021 begon Linn te werken aan de twee grote rotsen, met behulp van kleine snij- en snijgereedschappen en borstels om de steenlagen geleidelijk weg te snijden.
"Elke keer dat ik een nieuw bot blootlegde, werd het beeld duidelijker," zei Linn. "Ik zou zeggen:" Oh kijk, hier komt dit deel overeen met dit bot, hier strekt de ruggengraat zich uit tot de benen, hier is waar de rest van de ribben zijn.
Volgens Ashley Poust, toen het jukbeen en de tanden van het fossiel eenmaal uit de rots kwamen, werd het duidelijk dat het een oude hondensoort was.
In maart 2022 was Poust een van de drie internationale paleontologen die hun ontdekking aankondigden van een nieuw sabeltandkatachtig roofdier, Diegoaelurus, uit het Eoceen.
Maar waar oude katten alleen vleesscheurende tanden hadden, hadden omnivore hondachtigen beide snijtanden vooraan om kleine zoogdieren te doden en op te eten en plattere kiesachtige tanden achter in hun mond die werden gebruikt om planten, zaden en bessen te verpletteren. Deze mix van tanden en de vorm van zijn schedel hielpen Deméré om het fossiel te identificeren als een Archeocyons.
Het fossiel is volledig intact behalve een deel van zijn lange staart. Sommige van zijn botten zijn door elkaar gegooid, mogelijk als gevolg van aardbewegingen nadat het dier stierf, maar zijn schedel, tanden, ruggengraat, benen, enkels en tenen zijn compleet en bieden een schat aan informatie over de evolutionaire veranderingen van de Archeocyons.
De lengte van de enkelbeenderen van het fossiel, waar ze zouden zijn verbonden met de achillespezen, suggereert dat de Archeocyons zich hadden aangepast om zijn prooi over lange afstanden over open graslanden te achtervolgen. Er wordt ook aangenomen dat zijn sterke, gespierde staart mogelijk is gebruikt voor evenwicht tijdens het rennen en het maken van scherpe bochten. Er zijn ook aanwijzingen van zijn voeten dat hij mogelijk in bomen heeft geleefd of geklommen.
Fysiek waren de Archeocyons zo groot als de huidige grijze vos, met lange poten en een kleine kop. Hij liep op zijn tenen en had niet-intrekbare klauwen. Zijn meer vosachtige lichaamsvorm was heel anders dan een uitgestorven soort die bekend staat als Hesperocyons, die kleiner en langer waren, kortere benen hadden en leken op moderne wezels.
Terwijl het Archeocyons-fossiel nog steeds wordt bestudeerd en niet aan het publiek wordt getoond, heeft het museum een grote tentoonstelling op de eerste verdieping met fossielen en een enorme muurschildering die wezens voorstelt die in de oudheid in de kuststreek van San Diego leefden.
Ashley Poust vervolgde met te zeggen dat een van de wezens op het schilderij van kunstenaar William Stout, een vosachtig wezen dat boven een vers gedood konijn staat, lijkt op hoe de Archeocyons eruit zouden hebben gezien.
