In 2021 kwam Shlomi Katzin een zwaard tegen tijdens een onderzoek naar stenen en metalen ankers op de zeebodem in een gebied dat was gebruikt als natuurlijke haven voor schepen in de buurt van de oude havenstad Haifa, die door de kruisvaarders was veroverd op de Arabieren in het begin van de 12e eeuw.
De Israel Antiquities Authority (IAA) heeft onlangs een studie gepubliceerd die de ontdekking beschrijft van een zwaard dat gedeeltelijk was bedekt met een beschermende laag van zand en schelpen. Deze dikke buitenlaag van mariene concretie maakte het moeilijk om het metaal te scheiden zonder schade aan te richten, maar het bewaarde ook het zwaard. Als de concretie niet aanwezig was geweest, zou het oxidatieproces het zwaard hebben doen roesten en uiteenvallen.
Er werd een grondige röntgenanalyse uitgevoerd om de lagen van de concreties bloot te leggen, en de bevindingen toonden aan dat het zwaard een mes had dat 88 cm lang en 4.6 cm breed was. Het lijkt alsof het gebogen is in de strijd.
Dr. Joppe Gosker merkt op dat zwaarden in het verleden het belangrijkste wapen waren dat werd gebruikt in man-tegen-man-gevechten voor ridders en soldaten. Hij merkt op dat vanwege de noodzaak van kwaliteitsijzer voor de messen, ze kostbaar waren, en aangezien zwaardvechten oefening en instructie vereiste, hadden alleen de adel en speciaal opgeleid militair personeel toegang tot hen.
Onderzoekers suggereren dat het zwaard mogelijk in de oceaan is beland tijdens een zeeslag, vergezeld van de eigenaar. Het is mogelijk dat het deel uitmaakte van een vloot die een nederzetting aan de kust belegerde, of dat het van een ridder was die op een schip terugkwam naar Europa.
Er zijn geen andere artefacten of tekenen van menselijke resten ontdekt tijdens een onderzoek van de regio waar het werd gevonden; Gosker verklaarde echter: "Het is denkbaar dat de soldaat nog steeds diep in het zand begraven ligt, misschien ooit zal worden opgegraven."
Eli Escusido, directeur van de Israel Antiquities Authority, zei: Overal langs de kust van Israël liggen veel vondsten begraven onder het zand en in de zee, en ze zijn vaak voor altijd verloren of soms bij toeval ontdekt. Het is belangrijk dat gekwalificeerde archeologen de vondsten en hun context vastleggen.”
