De "Aqua Augusta", gebouwd in het begin van de eerste eeuw voor Christus tijdens het Augustus-tijdperk in Napels, Italië, is een van de grootste en meest complexe aquaducten in het Romeinse rijk. Archeologen en historici zijn even enthousiast over de ontdekking van een voorheen onbekend stuk van het 'Aqua Augusta'-aquaduct.
De Serino-bronnen in de Campanische Apennijnen, die het primaire brongebied vormen van de karst-watervoerende laag in het Terminio-massief, waren de bron van drinkwater voor de Aqua Augusta (Zuid-Italië). Ondanks zijn historische betekenis blijft de Aqua Augusta een van de minst onderzochte en begrepen aquaducten uit de Romeinse tijd. Als gevolg hiervan heeft de ontbrekende tunnel het nieuws van vandaag gehaald.
Het langste stuk van de Aqua Augusta
Gebouwd door Marcus Vipsanius Agrippa, een goede vriend en schoonzoon van de Romeinse keizer Augustus, meet de Aqua Augusta ongeveer 90 km en was het langste aquaduct in de Romeinse wereld gedurende meer dan 145 jaar.
Het herontdekte deel van de Aqua August, dat loopt van de Posillipo-heuvel, een welvarende woonwijk van Napels, naar het halvemaanvormige eiland Nisida, is ongeveer 640 meter lang en vertegenwoordigt het langste bekende stuk dat tot nu toe is ontdekt.
Ondanks zijn historisch belang had de Aqua Augusta tot nu toe beperkte aandacht gekregen van onderzoekers. Het pas ontdekte deel van de Aqua Augusta werd echter geïdentificeerd door de Cocceius Association, een non-profitorganisatie die gespecialiseerd is in speleo-archeologisch werk, de buitengewone commissaris voor de terugwinning van Bagnoli, en Invitalia.
Waarheden begraven in mythen
De ontdekking van dit stuk van de Aqua Augusta kwam voort uit een reeks verhalen van lokale bewoners die beweerden dat ze de tunnels als kinderen hadden verkend. Deze rapporten waren altijd afgeschreven als mythisch, maar nu, volgens een rapport in Arkeonews, benadrukt de ontdekking "het belang van het behoud van lokale kennis en folklore", evenals de rol van gemeenschapsbetrokkenheid bij de ontdekking en het behoud van oude sites .
De Aqua Augusta bestond uit tien watertakken die stedelijke centra en rijke villa's van water voorzagen. Het nieuw ontdekte deel van de Aqua Augusta wordt beschreven als zijnde in "uitstekende" staat vergeleken met de vele afbrokkelende ondergrondse watertunnels in Italië. En om deze reden biedt het nieuw ontdekte gedeelte archeologen de mogelijkheid om te bestuderen wat een van "de best bewaarde" delen van een Romeins aquaduct overal in Italië is.
Een bibliotheek van oude techniek
De hoofdtunnel is 52 cm (20.47 inch) breed, 70 cm (27.55 inch) lang en 64 cm (25.19 inch) hoog. Aan de voet van de pijlers heeft het een hydraulische pleisterlaag die bedekt is met een dikke laag kalksteen. Door landmeetkundige fouten kozen de bouwers van Agrippa niet de meest directe route en de hoofdtunnel stuitte onderweg op verschillende belemmeringen. De volledige lengte van het aquaduct is echter toegankelijk en elk onderdeel demonstreert een verscheidenheid aan oude technische vaardigheden.
De ontdekking van dit nieuwe deel van de Aqua Augusta geeft niet alleen inzicht in oude Romeinse ingenieurs- en bouwvaardigheden, maar geeft ook informatie over de culturele en sociale waarde van het aquaduct, evenals zijn rol in het dagelijks leven van het oude Romeinse volk.
Deze vondst herinnert niet alleen aan de relevantie van het vertellen van lokale verhalen, maar ook aan de noodzaak om onze culturele erfenis te behouden en te beschermen, evenals de rol van gemeenschapsparticipatie bij de ontdekking en instandhouding van historische monumenten.
