De Kappa is een waterdemon uit de Japanse mythologie die in rivieren en meren leeft en ongehoorzame kleine kinderen verslindt. Terwijl sommigen denken dat het verhaal voortkwam uit observaties van de Japanse reuzensalamander, een soort die nog steeds leeft, geloven anderen dat de mythe waar is en dat een zeldzaam paar gemummificeerde botten, met een hand en een voet met zwemvliezen, het bestaan van de Kappa. Mensen zullen zelf getuige kunnen zijn wanneer de vreemde lichaamsdelen voor het eerst worden getoond op het Japanse eiland Kyuushuu.
De Kappa, wat betekent: "rivier kind," wordt meestal weergegeven met het lichaam van een schildpad, de snavel van een kikker en een gat gevuld met water bovenop zijn hoofd. Hoewel het meestal in het water levende soorten zijn, wordt gezegd dat ze af en toe aan land gaan. De legende gaat dat als de Kappa uit het water dwaalt zonder de holte nat te houden, hij zijn vaardigheden zal verliezen.
Kappa's worden meestal afgeschilderd als ondeugende herrieschoppers of bedriegers. Hun grappen variëren van relatief onschuldig, zoals het maken van ruwe geluiden of het opzoeken van vrouwenkimono's, tot kwaadwillige, zoals het verdrinken van mensen en dieren, en het ontvoeren en opeten van kinderen. Van ouders is bekend dat ze de legende van de Kappa misbruiken om hun kinderen uit het water te houden.
Het mythologische monster dat bekend staat als de Kappa is een van Japans bekendste volksverhalen en veel mensen geloven dat het echt is. Er zijn zelfs borden die mensen waarschuwen voor hun bestaan rond verschillende meren in Japan. Anderen geloven dat het verhaal van de Kappa waarschijnlijker verband houdt met waarnemingen van de Japanse reuzensalamander, of 'hanzaki', waarvan bekend is dat hij gewelddadig is en zijn slachtoffer met zijn formidabele kaken vastlegt.
Nu kunnen zowel gelovigen als sceptici enkele gemummificeerde botten onderzoeken die naar verluidt van een Kappa zijn en beoordelen of ze al dan niet tot het legendarische monster behoren. De overblijfselen, die naar verluidt een voet en een arm met een hand eraan bevatten, werden aangeboden aan de familie Miyakonijo Shimazu nadat een Kappa in 1818 naar verluidt op een rivierbedding was neergeschoten. Ze zullen nu voor het eerst worden getoond op de Miyakonojo Shimazu Residentie in de prefectuur Miyazaki op het Japanse eiland Kyuushuu.
De gemummificeerde lijken zijn niet de eerste ontdekte Kappa-mummies. Er zijn veel beweringen gedaan over Kappa-mummies, terwijl van sommige bekend is dat ze zijn gemaakt door schilders uit de Edo-periode (1603 tot 1867) met delen van dieren, variërend van apen en uilen tot pijlstaartroggen. Er was een aantal belangrijke wetenschappelijke literatuur gewijd aan de studie van de Kappa's tijdens de Edo-periode.
Suikokouryaku (1820), bijvoorbeeld, is een verzameling kappa-gerelateerde kennis die is verkregen uit een reeks Japanse en Chinese bronnen. Het boek, dat wordt bewaard in de Iwase Bunko-bibliotheek, heeft verschillende kappa-tekeningen, waarvan er enkele hier worden weergegeven.
Volgens de Japanse traditie is een techniek om een Kappa te verslaan het gebruik van zijn fixatie met etiquette. Als iemand een diepe buiging maakte voor een Kappa, zou hij de beweging teruggeven, waardoor er water uit de holte op zijn kop zou vallen, waardoor hij ongevoelig werd voor zijn capaciteiten.
Men dacht dat als een mens het water zou bijvullen, de kappa hen voor eeuwig zou dienen. Volgens de legende kan Kappa worden afgestoten door hun intolerantie voor ijzer, sesam of gember.
Ondanks het feit dat talloze botten die zouden behoren tot de Kappa zijn opgegraven, hebben wetenschappers het bestaan van het mysterieuze wezen na tientallen jaren van mythen en onderzoeken niet kunnen bevestigen.
